امام علی (ع) می فرمایند:
دو گروه به خاطر من به هلاکت می رسند, دوستان افراط کننده و دشمنان دشنام دهنده. (نهج البلاغه حکمت 117)
این کلام گهر بار امام علی (ع) بینش ایشان را نسبت به گروه ها و فرقه های تشکیل شده بعد از ایشان را نشان می دهد.
امام دو گروه رو که به قضاوت نابه جا در مورد ایشان پرداخته ان را اهل هلاکت و نابودی می داند, گروهی که به کتمان فضائل هایی که خداوند در وجود ایشان نهاده است می پردازند و گروهی دیگر که از آن طرف پشت بام افتاده اند و به افراط و تفریط در مورد ایشان پرداخته اند تا جایی که امام را نعوذوبلله خدا می دانند.
مصداق گروه اول در جامعه ما وهابیون است و مصداق گروه دوم انواع فرقه صوفیه و بلاخص فرقه یارسان است, که ما در اینجا به نقد و برسی این فرقه می پردازیم!
یکه از مشخصات بارز این فرقه این است که 99% این فرقه نمی دونند که به چی معتقد هستند!
داشتم به این جمله فکر می کردم که چرا کسانی که به این فرقه معتقد هستند, از قوانین و اعتقاداتی که در آن است اطلاعی جز گذاشتن سبیل بلن وکوتاه نکردن آن ندارند که جوابش رو پیدا کردم.

چون اگر مردمی که به این فرقه معتقد هستند هرچه بیشتر درباره این فرقه بدانند بیشتر به پوچ بودن و بی اساس و منطق بودن این فرقه پی می برند!
خطاب به کسانی که جزء این فرقه هستند و به این فرقه اعتقاد دارند:

آیا واقعأ شما دنبال حق و حقیقت هستید؟ آیا این همه تضاد و دروغی که در این فرقه به شما تحویل می دهند نمی بینید؟